Eergisteren zouden we overstappen in Lopburi om via Khorat naar Phimai te gaan. De bus naar Bangkok wilde ons echter op het heetst van de dag langs de snelweg afzetten, zonder dat er zichtbaar transport was naar het busstation of naar het centrum van de stad. Daarom zijn we meteen doorgereisd naar Bangkok. Met een stadbus gingen we van de noordelijke busterminal naar de eerder bezochte toeristische wijk (meer een ghetto) Banglamphu. De taxi moet tenslotte ook achter in de rij aansluiten en de bus heeft tenminste een airco (als je de juiste neemt). Volgens de reisgids is de gemiddelde snelheid in de stad zo’n 4 kilometer per uur. Gelukkig ging het naar mijn beleving wat sneller.

Gisteren hebben we geprobeerd het Grand Palace te bezoeken, maar door de plechtigheden rond de begrafenis van de zuster van de koning was het onduidelijk wanneer het koninklijke paleis (weer) open was. Dit moet dus wachten tot een volgende reis naar Thailand. Het nationale museum was eveneens gesloten, dus hebben we de kleurrijke marktkraampjes richting de rivier bekeken. In het bruisende Bangkok hoef je je nooit te vervelen … wat vooral opvalt, is dat er overal wat te eten is. Hanneke heeft gisteren voor het eerst een westerse maaltijd gebruikt: een rib-eye steak.

Vandaag heb ik onze vluchten herbevestigd en zijn we naar het wat tegenvallende nationale museum geweest. Verder heb ik mijn haar laten knippen; Hanneke had dat gisteren al laten doen voor omgerekend drie euro. Vannacht vliegen we via Zürich helaas weer terug naar Nederland.

Vandaag zijn we met een songthaew van Mae Sariang naar zuidelijkere Mae Sot gereisd en de lus van Mae Hong Son ontsnapt. Op deze wat ongebruikelijke toeristische route langs de grens van Myanmar (Birma) zijn er geen bussen. De rit over zo’n 235 kilometer kostte zes uur en was een ware belevenis. De steeds wisselende landschappen en de mensen die in- en uitstappen zijn heel bijzonder. De mensen zijn Karen, Hmong, Lawa en Kuomintang. Onderweg kwamen we zelfs twee olifanten tegen! En dan olifanten die nog voor arbeid worden gebruikt en niet voor een kort toeristisch rondje.

Morgen gaan we via Tak proberen richting Cambodja te reizen.

Gisteren en eergisteren zijn we met een lokale gids meegeweest naar het nationale park Doi Phukha (ca. 100 kilometer van Nan) Hij heette Samak en sprak aardig Engels, hoewel we moesten wennen aan zijn sterke Thaise accent.

Eerst bekeken we de waterval Sapan, daarna de zoutwinning in het dorpje Bo Kluea. Daar halen ze zout water met een emmer uit een put van enkele tientallen meters diep en gooien het in grote potten, die verbonden zijn met leidingen die steeds in een hut van een familie uitkomen. Het zoute water gaat daar in een grote schaal die wordt verhit met een langzaam brandend houtvuur. Na verloop van tijd wordt het ingedampte zout met een mand uit de schaal gehaald en na een poosje uitdruipen verpakt. Het is moeilijk voor te stellen dat daar in de bergen ooit een zee was.

Daarna gingen we naar de start van een korte trekking, aan een weg, naast een riviertje. Het kostte ca. drie uur om langs een kronkelend, sterk stijgend pad naar het dorpje Thai Lua te gaan. De mensen van dit dorpje zijn herkenbaar aan een redelijk groot vierkant gaatje in hun oren. Er wonen ca. 20 families in zo’n 20 primitieve huizen, totaal zo’n 200 mensen. Er komen hier vrijwel geen toeristen. De regering heeft niet lang geleden voor zonnepanelen, voor verlichting en radio, en waterleidingen gezorgd. Sommige ouderen weigeren nog steeds om water uit een leiding te drinken. De mensen zijn niet Boeddhistisch, maar animistisch en leven van wat ze in het oerwoud vinden en de dieren die ze houden (kippen, varkens en buffels). In de droge tijd leven ze ook van rijst van buitenaf.

‘s-avonds hebben we goed gegeten, eigenlijk meer dan we hier gewend zijn. We hebben nog een poosje bij een kampvuurtje gezeten en van de heldere sterrenhemel genoten. De nacht brachten we door in een ruime, maar net iets te koude tent bij het speelveld van het dorpsschooltje.

De volgende dag hebben we na het bewonderen van de zonsopgang en het ontbijt (rare witte, zoete broodjes gevuld met paarse aardappelpuree en een mok thee) het dorp uitgebreider bekeken. We zijn één van de huizen binnengeweest. De mensen leven heel primitief en zijn nogal onverzorgd (behalve misschien het kauwen op bladeren om hun tanden en kiezen in orde te houden; duidelijk herkenbaar aan de rode mondhoeken en lippen en donkere tanden).

De weg terug was minder vermoeiend, maar wel een grotere belasting voor onze knieën: weer omlaag. Op de weg terug kregen we nog een uitgebreide lunch en hebben we bij/in de waterval Tad Luang gezwommen.

Vandaag zijn we uit het gebied dat grenst aan Laos teruggereisd naar de grote stad Chiang Mai. Dit ging wat minder gemakkelijk, omdat het zondag was. De geplande bus was vol, dus moesten we overstappen in Phrae (minibus) en Lampang.

Morgen zijn we van plan om naar Pai te gaan, een stadje op de Mae Hong Son lus (twee snelwegen die in Chiang Mai uitkomen), een gebied dat grenst aan Myanmar.

Vandaag zijn we naar het enigszins afgelegen en wat minder toeristische, noordelijk gelegen Nan gereisd. De reis in een goede 2e klas bus viel erg mee; het was maar 5½ i.p.v. 6½ uur. De chauffeur reed dan ook behoorlijk door en nam behendig de bochten door het soms heuvelachtige terrein.

We overnachten in het stategisch gelegen Nan guesthouse, dichtbij het reisbureau Fhu travel. We zijn daar gebracht met een samlor, een drie-wiel-fiets-met-overkapping. Een uitstervend verschijnsel, hoewel, de olieprijs is nog steeds aan het stijgen … De beste, wat oudere man, die hard moest trappen, hebben we een fikse fooi gegeven. Hij was er zichtbaar blij mee.

We hebben net heerlijk gegeten bij Tanaya. Ik heb Tao Fu Paneang op: een plak knapperig gefrituurde soya met lekkere, pittige saus en rijst.

Morgen gaan we wellicht een tweedaagse trekking doen om het bergvolk te bezoeken.

De WC in het guesthouse

Vanochtend werden we door de geluiden van buiten, o.a. vogels, wat verkeer en een radio een stukje verderop, wakker in het oude, houten huis van mevrouw Naa (van Ninetynine guesthouse). Met een songthaew, een omgebouwde pickup met achterin twee lange houten banken, gingen we naar het historische park in Oud-Sukhothai, een mooi parkachtig complex van zo’n 3 km² met diverse vervallen en weer gerestaureerde tempels (Wat’s) en natuurlijk vele Boeddha beelden en stukken daarvan. Het park hebben we in de loop van de dag stukje bij beetje met een gehuurde fiets verkend (dit keer wat grotere en met goed werkende remmen). Ook het museum met voorwerpen uit de omgeving hebben we bezocht.

Vanavond at ik voor het eerst Pad Thai, dunne noodles met ei, sperziebonen, taugé (in mijn geval geen pinda’s).

Morgen gaan we waarschijnlijk naar Chiang Mai, waar we een paar dagen willen overnachten.

Sukhothai[zoom=15]

Vanochtend zijn we na het ontbijt met een tuk-tuk (maximaal genieten van de smog, die overigens best meevalt) naar het belangrijkste treinstation van Bangkok gegaan (Hua Lamphong). Met de trein (2e klasse, special express diesel railcar, met tot onze verrassing een maaltijd onderweg) zijn we naar Ayutthaya, zo’n 80 kilometer ten noorden van Bangkok, gereisd.

De stad, één van de voormalige hoofdsteden van Thailand, is vol met ruïnes van tempels. De stad is eigenlijk een eiland, waar drie rivieren omheen stromen: Chao Praya (dezelfde als door Bangkok stroomt), Lopburi en Pasak. De uit bakstenen opgetrokken, ca. 500 jaar oude tempels bezochten met de fiets (links rijden!). We bezochten Wat Pra Mahathat, Wat Na Pra Mana en Wat Chai Watthanaram.

De middagmaaltijd nuttigden we in een lokaal, wat afgelegen restaurantje dat niet erg toeristen gewend leek. Het was een simpele, maar lekkere maaltijd. De man die onze aandacht trok, had wat whiskey op en was waarschijnlijk wat gezelliger dan normaal, maar niet vervelend (de Thai zijn vrij timide). We hebben hem een paar euro muntstukken gegeven, waar hij het volgende week nog wel over zal hebben … Het avondeten was verrassend, bonensoep met cilindervormige brokken tofu.

Het leven is hier voor ons heel goedkoop. Wij hebben tot nog toe redelijk luxe geleefd en zijn zo’n 25-30 euro per dag samen kwijt. Een hotel kost ongeveer 3-9 euro een warme maaltijd met drankjes 2-5 euro voor twee personen.

Vandaag zijn de mensen in het zwart gekleed, want de de zus van koning Bhumibol (Rama IX) is vannacht overleden. Daarom was het Grand Palace helaas ook gesloten. Gelukkig was het bijbehorende Wat Phra Kaeo wel open; een indrukwekkende tempel met een prachtige, gouden, in de zon glimmende Bot (het belangrijkste heilige punt van een boedistische tempel) en dito Emerald Boeddha. Het was er druk, niet alleen vanwege de toeristen, maar ook vanwege de vele Thaise pelgrims. Een stukje verderop bezochten we Wat Pho, de oudste tempel van het land, zelfs ouder dan Bangkok. Het meest indrukwekkenst is de enorme, gouden liggende (reclining) Boeddha. Je kan er (niet) omheen

En dan is er dat verlangen … naar de volgende maaltijd. Het eten is hier heerlijk! Simpelweg rijst met gebakken groeten en oystersaus of bijvoorbeeld rode en groene curries (Kaeng) met zachte tofu. Hanneke at vanavond b.v. roergebakken waterspinazie in May Kaidee’s restaurant #1. We kwamen daar toevallig terecht, maar het blijkt erg bekend te zijn (diverse aanbevelingen). Er worden o.a. lemon grass, basilicum, koriander, chili en kokos als smaakmakers gebruikt. Watertanden!

We gaan met vakantie naar Thailand!

Ik heb al gepakt; voor een reis naar de tropen gebruik ik deze zelfgemaakte lijst.

Heen 31 december 2007
10:00-11:30 Amsterdam – Zurich LX725 (Reisduur: ca. 1 uur)
13:30-06:00 (+1) Zurich – Bangkok LX4300 (Reisduur: ca. 11 uur)

Terug 24 januari 2008
00:35-06:45 Bangkok – Zurich LX4301 (Reisduur: ca. 12 uur)
12:35-14:15 Zurich – Amsterdam LX728 (Reisduur: ca. 1 uur)

Alle vluchten met Swiss International Air Lines
Herbevestigen: +66 2 204 7744 Ma-Vr 0830-1700