Marcel’s weblog

Eergisteren hebben we het gezellige en fotogenieke bergstadje Ooty (voluit Udhagamandalam) in de Nilgiri heuvels verkend. Het is hier vooral in de avond en de ochtend behoorlijk koud. Het gras is ’s-ochtends bevroren. Een warme chai smaakt dan extra lekker. De mensen zijn hier heel gemoedelijk. Zelfs de rickshaw chauffeurs dringen niet aan. De uitgebreide fruit-, groete,- vis-, vlees- en spullenbazaar is een lust voor het oog. Een gedeelte van de bevolking is hier moslim. In de middag werden de moslims en christenen toevallig tegelijk opgeroepen; de moslims beginnend met ‘Allah Akbar‘ en de christenen met een kerkklok. De hindoes kennen geen oproep.

Gisteren hebben we met de goed bekend staande gids Sheriff een dagtrekking gedaan. We gingen door natuurlijke bossen, door de Engelsen aangelegde eucalyptus bossen en half rondom een prachtig blauw meer. Bijzonder was een bezoek aan een tempel en dorpje van de Toda people. We mochten in één van de huisjes, waar we thee met buffelmelk van een oud Toda vrouwtje kregen. De binnenkant van het huisje was zwart geblakerd door het vuur.

Een Toda huis wordt in een week van bamboe, riet en buffelhuid met klei gebouwd. Elk jaar wordt het waterdichte dak van riet vervangen. De huizen zien er erg stevig uit. De Toda people mochten zelf hun partners kiezen en ook scheiden. Het oude vrouwtje (70 jaar), met haar in de Engelse tijd aangebrachte tatoeëringen in de nek en op de enkels, had zes of zeven partners gehad. De Toda people hebben een eigen taal. De gids, die overigens ook uitstekend Engels sprak, communiceerde in het Tamil met haar. Hun religie draait om de buffels. De enige attributen die daarvoor gebruikt worden, zijn een ghee-lampje en een fraai gebogen draad dat de horens van een buffel voorstelt. De deur van de tempel is erg klein, omdat jonge jongentjes de priesters zijn. Er zijn nog ongeveer 65 dorpjes met in totaal 1000 mensen.

De tocht deden we samen met een Engels/Duits stel. ’s-Avonds hebben we nog gezellig uitgebreid met ze gegeten in een restaurant waar ze ook Noord-Indiase gerechten, zoals Paneer Mutter, serveren. Het was een heel gedoe om al het gewenste te krijgen. Ze hadden het niet, wel, later en dat ene gerecht toch weer niet.

Vandaag zijn we met de bus via Coimbatore (3 uur) naar Pollachi (een uur) gereisd met als doel om morgen naar het Indira Ghandi National Park te gaan. De bus gaat vanuit Pollachi naar het plaatsje Topslip dat in het park ligt. We slapen vannacht in prima hotel Sakthi. Daarna gaan we waarschijnlijk door naar Munnar. Ik heb het nog steeds erg goed naar mijn zin in India!

Gisteren gingen we met de bus naar naar Ooty (voluit Udhagamandalam, tegen de 100.000 inwoners op 2240 meter). Dat ging niet helemaal zoals gepland, want de versnelling van de bus ging kapot (en dat was vast niet de eerste keer). Er werd heel hard gehamerd en er werd steeds gezegd dat het nog 10 minuten zou duren. Af en toe reed de bus een stukje in die ene lage versnelling die nog werkte. Na zo’n anderhalf uur kwam er een andere bus van dezelfde maatschappij langs. We moesten daar maar bij. Aangezien deze ‘extra deluxe’ bus vele malen duurder was dan een gewone bus, heb ik met luide stem geweigerd om als vee vervoerd te worden. Na enig aandringen, kregen we ons geld terug.

Omdat het allang lunchtijd was, hebben we de gelegenheid gebruikt om in een keurig restaurant aan de overzijde van de weg te eten. De volgende busstop was maar één furlong verder. Daar hoefden we eigenlijk maar kort te wachten op de volgende express bus. Er was nog precies genoeg plaats voor ons. De bus had alleen veel moeite met omhoog komen, vanwege gebrek aan motorvermogen.

De bus ging in de namiddag met mooi licht door het Bandipur National Park dat bij de grens van Karnataka naar Tamil Nadu overging in Mudumalai National Park. Een prachtige omgeving! We zagen een paar herten, veel aapjes en een olifantje dat zich aan het wassen was. Later kwamen we door een uitgebreid gebied met theeplantages, welke er in het avondlicht schilderachtig mooi uitzagen.

We hadden pas om ongeveer half acht de ca. 170 kilometer overbrugt (normaal zo’n 5 uur, nu zo’n 8 uur). We hebben ons met een autorickshaw naar het hoger gelegen hotel Mountview met zijn 140 jaar oude hardhouten vloer, laten brengen. We blijven hier in ieder geval twee nachten om het sfeervolle, naar eucalyptus ruikende bergstadje te verkennen.

Vandaag hebben we na een goede nachtrust in het enigszins gehorige hotel Dasaprakash de stad Mysore (tegen de één miljoen inwoners) in de deelstaat Karnataka verkend. Gisteren bezochten we al de kleurijke Devaraja bazar met vele stalletjes met fruit en exotische groeten, bloemen, kruiden, maar ook potten en pannen en wierrook. Vandaag bezochten we het door de Engelse architect Henry Irwin ontworpen, indrukwekkende Maharaja’s Palace in  Indo-Saracenic style. De bouw van het paleis duurde 15 jaar en werd voltooid in 1912. Het mooiste vonden wij het gekleurde glas met afbeeldingen van o.a. pauwen. Jammer was dat we alleen van de buitenkant foto’s mochten maken. Eigenlijk vonden we het rustiger Jayachamarajendra Art Galery in het Jaganmaham Palace met zijn collectie curiosa, schilderijen en muziekinstrumenten leuker. We weten nu in ieder geval hoe een Tambura, Veena en de meer exotische Dilruba eruit zien. We kochten daar een kleine Ganesha gesneden uit sandelwood.

Het nieuwjaar werd vannacht met wat vuurwerk ingeleid. Het duurde maar even en er was geen siervuurwerk. Wel wensen de mensen je hier een “happy newyear“. Als jij ze voor bent, komt er meestal een mooie glimlach tevoorschijn.

Ook in deze grotere stad lopen zoals overal de koeien en stieren los op straat. Zij zijn gewend aan het verkeer en het verkeer aan hen. We zien ze regelmatig van kleine vuilnishoopjes eten. Vandaag zagen we een koe de bloemen van een scooter eten. Dit werd niet echt op prijs gesteld; de koe werd dan ook weggestuurd. Koeien staan hier symbool voor vruchtbaarheid en verzorging.

Deze post moest trouwens over, vanwege een stroomstoring. Deze komen hier regelmatig voor, maar dit keer duurde het wat langer dan anders. De stad ziet er dan in het donker spookachtig uit, met wat lampen op batterijen en de lichten van het verkeer. Sommige winkels hebben een dieselgenerator(tje). Het internetcafé helaas niet …

Nadat we ’s-ochtends een eerste klas slaapcoupé voor de nachttrein naar Mysore hadden geboekt, gingen we met een bus (een uurtje naar boven, véél sneller naar beneden …) naar het op een hoge heuvel gelegen bedevaartstadje Tirumala. Onderweg waren er diverse borden met geboden zoals niet roken, niet drinken, niet spugen en niet in het openbaar plassen. Op een enkele uitzondering na werd dit goed nageleefd. De straten waren, zeker voor Indiase begrippen, heel schoon en de sfeer was ontspannen.

Hoe alles werkt, was voor ons als toerist enigszins onduidelijk. Uiteindelijk zijn we met een gratis rode bus bij de ingang van de Venkateshwara tempel gekomen. Al vrij snel werden we door een overheidsmedewerker aangesproken, welke ons versneld door de procedures heeft geholpen. De meeste (aanzienlijke) wachtrijen konden we overslaan. Alleen voor de tempel zelf hebben we drie uur in de ’snelle’ wachtrij moeten wachten, steeds schuifelend op onze blote voeten tussen de vele mensen een paar meter vooruit. Soms was er ook een poos geen beweging.

Net voor de ingang van de wachtrij moesten we een speciaal formulier invullen en ondertekenen. We moesten o.a. opgeven welke onze godsdienst is. Ik heb “None yet, the Universe, Nature“ ingevuld. De medewerker was daar niet ontevreden mee, als we maar respect hadden voor Lord Bhakti.

Er waren enorm veel mensen die met gangen en hekken in goede banen werden geleid. Alleen aan het eind in de tempel zelf werd er enthousiast geduwd. Daar werden ook onze voeten verrast met stromend koud water (dat zie je niet als je op elkaar staat).  De tempel was erg mooi, veel goud, beelden en afbeeldingen. We hebben geen foto’s, want electronica is in het geheel niet toegestaan. Het is al heel bijzonder dat we op deze speciale heilige plaats werden toegelaten, welke nauwelijks bezocht wordt door toeristen.

Ik heb voor Venkateshwara mijn wens gedaan, maar misschien heeft deze godheid het te druk om hem te vervullen … Ik vond het een hele speciale belevenis. Ik voelde mij na de darshan en het hele gebeuren er omheen toch even anders.

Voor de trein (No 214) kregen we zoals aangegeven onze plaatsen toegewezen (we stonden op de wachtlijst, maar veel mensen annuleren). Het station was enorm druk, maar toch is er niemand tegen mij aangelopen. We konden wachten in een speciale wachtkamer voor de eerst klas. Ik heb daar ook een douche genomen. In de trein hebben we redelijk geslapen, hoewel de banken niet heel erg comfortabel waren. In de ochtend hebben we het mooie landschap, stadjes afgewisseld door landbouw, aan ons voorbij laten gaan en wat leuke foto’s gemaakt.

Vandaag zijn we doorgereisd naar Tirupati in het zuiden van de deelstaat Andhra Pradesh. De ongeveer vier uur durende busreis (met overstap) was in een goede bus en gedeeltelijk langs het spoor. De overgang van de ene naar de andere deelstaat ging bijna ongemerkt (een open slagboom en een paar politieagenten). De mensen lijken hier nog aardiger te zijn. Onze kleine rugzakken werden netjes in het zicht weggelegd, zodat we wat comfortabeler konden zitten en we werden van de ene naar de andere bus gebracht.

Het eten is hier een beetje anders en wat scherper gekruid. Het concept is hetzelfde, rijst op een bananenblad met saus, groeten en dergelijke in metalen kommetjes er omheen. De sauzen varieren in aantal en soort, maar er is vrijwel altijd sambar en curd bij. Ik eet meestal met de rechterhand (de linkerhand is hier voor ander, minder hygiënisch, gebruik), maar als je om een lepel vraagt, is dat vrijwel nooit een probleem. Vanavond moesten we als zeldzame toerist (in Tirupati komen vrijwel alleen Indiase pelgrims) met de manager van restaurant Vijaya Bhavan op de foto. Dat is geen probleem, want wij fotograferen, soms stiekem, maar meestal gevraagd, tenslotte ook de mensen hier.

Morgen gaan we proberen om naar de Tirumala Venkateswara tempel te komen. Deze tempel wordt door gemiddeld 60.000 mensen per dag bezocht en is daarmee waarschijnlijk de meest bezochte bedevaartsplaats van de wereld.

Gisteren zijn we doorgereisd naar het wat grotere Kanchipuram (tegen de 200.000 inwoners, ook wel Kancheepuram). Het busstation was erg druk, teveel mensen stonden al klaar om zich in onze bus te wurmen. Reizen met de bus is wel lekker vrij, want je hoeft vooraf geen kaartjes te kopen; je betaalt simpelweg in de bus.

We overnachtten in een lekkere ruime kamer in het middenklasse MM hotel, waar we vandaag ook nog blijven. Er is zelfs warm water en vanochtend vroeg werd The Hindu onder de deur door geschoven.

Vaikunta Perumal, Kanchipuram

Vanochtend bezochten we met een autorickshaw vijf mooie, heel verschillende tempels, respectievelijk Kailasanathar, Sri Ekambaranathar, Kamakshi Amman, Vaikunta Perumal en Devaraja Swami. Alle tempels zijn aan Vishnu gewijd, behalve Kamakshi Amman, welke gewijd is aan Parvati. Deze tempel vonden wij de prettigste uitstraling hebben. De minst prettige tempel vonden wij de oorspronkelijk 1000 pilaren tellende Devarajaswami, vanwege een behoorlijk materialistisch ingestelde priester die ons rondleidde. Hij stuurde devote Hindoes op een ruwe manier weg, zodat wij een paar onbelangrijke foto’s konden maken. Delen van sommige tempels zijn in de 7e en 8e eeuw gebouwd.

Kanchipuram staat bekend om zijn zijde, die in de wijde omgevingen in fabriekjes wordt geweven, gelukkig in afnemende mate door kinderen. Uiteraard bracht onze rickshaw chauffeur ons bij één van de vele winkeltjes. We hebben even gekeken, maar zijn vrij snel weer weggegaan. De goedkopere sjaaltjes waren gewoon van synthetische materialen. Gelukkig werd er niet op een onprettige aangedrongen.

India blijft iedere dag weer boeien. Er zijn altijd veel mensen van verschillende afkomst, met verschillend uiterlijk en verschillende kleding in beweging. De meeste vrouwen dragen een half truitje met daarover een Sari. De meeste mensen zijn slank/mager, maar sommigen zijn ronduit dik. Er zijn veel bedelaars, vaak jonge vrouwen met een kindje in de armen, maar ook oudere en soms mismaakte mensen. De meeste mensen zijn vriendelijk, maar vooral op de wat meer toeristische plekken zijn er soms vervelende, aandringende en vastklampende mensen.

Tempel, Mamallapuram

Van het niet zo heel interessant Ponchy reisden we door naar het enigszins toeristische, kleinere stadje Mamallapuram. De weg was vloeiend en de bus niet te vol, dus de ongeveer twee uur durende reis was zo voorbij.

We hebben overnacht in het niet zo bijzondere Aishwarya guesthouse. De kamer was redelijk schoon, maar het beddegoed liet wel wat te wensen over. We aten in het centraal gelegen hotel Sri Anandha Blavan. Een hotel dat, zoals vaak hier het geval is, alleen een restaurant is.

In de middag werden we op een niet onaangename manier beziggehouden door verkopers van stenen Hindoe-beeldjes en van soms kostbare (300 euro) handgemaakte Kashmir shawls. De verkoper reist met zijn gezin en handelswaar, waaronder prachtige sieraden, in de winter van het koude noorden naar het warmere zuiden van India; een treinreis van drie dagen. We kregen masala thee en een kettinkje met een stenen Ohm-teken.

Klassieke dans, Mamallapuram

We hadden geluk, want het jaarlijkse dansfestival was net begonnen. In de avond bezochten we een klassieke dansvoorstelling van Kalakshetra uit Chennai (voormalig Madras). Een unieke belevenis van een danskunst die ons heel vreemd is. Als je de handen met halve rode vingers van de dansers volgt, zie je de wonderlijkste dingen. Speciaal voor het festival reed er een wagen rond die rook blies om de muggen te verdrijven (niet dat het erg hielp).

Vanochtend bezochten we de tempels uit de 7e eeuw ten westen van het stadje. Een van de tempels was het prachtige decor van de dansvoorstelling. Het is een parkachtig geheel met diverse uit de rotsen gehakte heilige plaatsen en beelden. Dit is waarvoor veel toeristen voor een dagtocht met een tourbus komen en ze hebben daar geen ongelijk in!

Vandaag zijn we van plan door te reizen naar Kanchipuram.

Tempel in de avond, Ponchy

Na een eenvoudig, maar lekker ontbijt reisden we weer in een overvolle bus terug van Pichavaram naar Chidambaram en daarna door naar Cuddalore. Het viel daar niet mee om een bus naar Ponchy te vinden waar we nog in pasten: er waren nog vele anderen die veel handiger dan wij probeerden met doorgaande langskomende bussen mee te gaan. We hadden heel veel geluk dat we in een express bus werden toegelaten en zo kwamen we vermoeid in Ponchy aan. Ponchy (ca. 220.000 inwoners) is een afkorting van Pondicherry dat sinds 2006 Puducherry heet.

Het bijzondere aan deze stad is de Franse invloed. De stad heeft een koloniaal karakter met zijn rechthoekig stratensysteem, wat gemakkelijk is om je weg te vinden. Vanwege de aankomende kerst kostte het veel moeite om een overnachtingsplek te vinden. Uiteindelijk vonden we het redelijke Amnivasam Guest House, aan de andere kant van het kanaal, dat nu in de droge tijd meer op een open riool lijkt. Omdat we van plan waren om wat langer te blijven, hebben we voor het eerst de was gedaan.

Vandaag zijn we in deze stad gebleven mede vanwege de kerst, welke hier niet zo heel merkbaar is, alleen vannacht was er wat vuurwerk tegen twee uur en vandaag hoorden we af en toe het geluid van klokken (slechts 2,3% van de Indiase bevolking is christelijk). Sommige straattekeningen hebben vandaag het bijschrift Merry Christmas. De straattekeningen blijken kolams te heten. Na een weer heel bevredigende lunch in restaurant Bombay Anandha Bhaven, hebben we vanmiddag lekker in de schaduw gezeten van de bomen van het Bharathi park nabij de zee. Daarna hebben we nog even het standbeeld van Mahatma Ghandi aan de boulevard bewonderd.

De weblog bijwerken vraagt de laatste dagen extra geduld, vanwege problemen met een kabel in de Middelandse zee. Het is overigens niet echt goed mogelijk om onder woorden te brengen hoe India is, omdat het zo anders is dan we gewend zijn. De mensen zijn in het algemeen heel vriendelijk. Ze kunnen moeilijk nee zeggen, wat een enkele keer lastig is. Ze hebben ook een heel apart ja-nee-misschien knikje, zodat je nooit precies weet waar je aan toe bent. In het verkeer wordt heel veel getoeterd, het lijkt vooral om de anderen te waarschuwen en niet zozeer om een weg te banen. Zou het toeval zijn dat het merk van veel bussen en vrachtwagens Tata is?

Van Kumbakonam reisden we via Chidambaram naar Pichavaram (soms ook als Pitchavaram geschreven). Het laatste stuk (15 kilometer; een uurtje) in een afgeladen bus. Gelukkig waren we ingestapt op het busstation, zodat we een krappe zitplaats hadden. De juiste bus vinden, is altijd even volhouden, want weinig is voor ons leesbaar en vaak word je een paar keer van de ene naar de andere kant van het busstation gestuurd.

Pichavaram is een plattelandsdorpje aan een rivierendelta dichtbij zee (Golf van Bengalen). Deze bestemming hebben we voor de afwisseling gekozen en om nacht te kunnen slapen zonder verkeersgeluiden. Een ander voordeel is dat het er door de nabijheid van water wat koeler is.

Roeibootjes, Pichavaram

We hebben ons met een roeibootje door de mangrove laten roeien. De mangrove heeft de dorpjes erachter tegen de Tsunami van 26 december 2004 beschermd. We zagen o.a. een aantal mooie ijsvogels. Het verrekijkertje kwam weer goed van pas. Toen we terugkwamen werden we meegenomen naar een ambulance, politie- en brandweerwagen ineen (hier bereikbaar onder nummer 108). Onze polsslag en bloeddruk moest worden opgemeten (vrijwillig en voor de show). Alles was in orde, dus we kunnen lekker nog een poosje hier blijven!

Het toeristische complex is van de staat en je kan er eten (als je vooraf besteld) en slapen. De kamer was een beetje schimmelig, maar de ramen een poosje openlaten, doet wonderen. Wij vonden het personeel van het restaurant wat haastig en commercieel; er werd bijvoorbeeld niet geheel per ongelijk een extra maaltijd gerekend. Minder prettig was ook dat er ’s-ochtends vroeg (kwart voor vijf) al luid muziek werd opgezet in het dorp, waarschijnlijk om de vissers op tijd te wekken. Ik was in ieder geval ruim op tijd om een paar leuke foto’s te nemen van de wat mistige zonsopgang. Al met al was het een leuk uitstapje, dat de locals in het weekend ook doen.

Kolam, Kombakonam

Na een dosa als lunch gingen we naar Chidambaram. Het stadje Kumbakonam (ca. 160.000 inwoners) waar we over moesten stappen vonden we echter zo leuk, dat we daar zijn gebleven; dit geheel in tegenspraak met de reisgids (zou dat expres zijn?).

Kumbakonam is een authentiek Indiaas stadje, met kleurrijke winkelsteegjes en een paar mooie tempels met echte olifanten. Er is ook een soort enorme wagens met grote versierde wielen met een kolossaal houtsnijwerk erop. De zeer waarschijnlijk religieuze betekenis is ons onduidelijk. Misschien dat ze één keer per jaar voor een festiviteit tevoorschijn worden gehaald. Regelmatig zie je hier ook ossewagens met grote gehoornde buffels ervoor. Overigens is een groot deel van de melk in India afkomstig van buffels i.p.v. koeien.

De mensen maken hier prachtige krijttekeningen voor de deuren, soms in kleur. Soms in de vorm van geometrische figuren en soms in de vorm van bloemen. De felle kleurstoffen zijn in kleine winkeltjes in plastic zakjes te koop. Waarschijnlijk zijn de tekeningen als bescherming bedoeld. We zien ook steeds meer cycle rickshaws.

We hebben overnacht in het luxe hotel Kasi International. De kamer was zeer ruim en de vloer van marmer. Zelfs in dit hotel werd geen Engels meer gesproken. Het aantal borden met Engelse teksten is ook sterk afgenomen (lastig om te bepalen hoever de bus nog moet rijden). De mensen spreken hier voornamelijk Tamil. In de deelstaat Kerala was dat vooral Malayalam.

In India wordt het metrische systeem gebruikt, eigenaardig zijn echter de volgende eenheden:

• 1 lakh = 100.000
• 1 crore = 10 miljoen

Ze worden ook gebruikt in de Engelse krant die ’s-ochtends vroeg onder de deur worden doorgeschoven bij de luxere hotels.

Vandaag reisden we dieper de deelstaat Tamil Nadu in, naar Trichy (voluit Tiruchirappalli). Het bevalt ons prima hier! De busreis, over stukken nieuwe weg, was snel voorbij (ca. 130 kilometer, 3 uur). Nadat we met onze handen van een bananenblad hadden gegeten (een ‘leaf meal’), zijn we naar de op een hoge rots gebouwde Rock Fort, aan Ganesh gewijde  tempel gegaan. De tempel was mooi, net zoals het uitzicht. Rond de tempel krijgt ‘Shop till you drop’ een nieuwe betekenis … Hanneke kocht een miniatuur van Ganesh. We overnachtten in het staatshotel Tamil Nadu.

Ingepakte Sri Meenakshi, Madurai

We stonden ’s-ochtends vroeg op om de bus uit het wildpark naar Madurai in de naastgelegen deelstaat Tamil Nadu te nemen. De bus kwam niet, dus gingen we met een autorickshaw naar het busstation aan de andere kant van de grens (slechts een slagboom en een klein kantoortje). We hoefden niet lang op de met bloemen versierde bus te wachten en behalve de eerst vijf kilometer was de weg vlak en recht. Er stapten vrouwen in met ver uitgerekte oorlellen met zware oorhangers erin. Verder zagen we vrouwen met aan twee kanten van de neus een soort piercing. De mensen zijn in deze deelstaat armer en ze spreken minder vaak Engels. Kleurige verbeeldingen van mensen en dieren die horen bij het hindoeisme zijn hier nadrukkelijker aanwezig. Na ruim 100 kilometer en 4,5 uur kwamen we rond de middag aan in het drukke en warmere Madurai (1,2 miljoen inwoners). Als je mensenschuw bent, moet je niet in India zijn en ook niet als je niet tegen sterke geuren kan; het ene moment ruik je de vieze lucht van een open riool en het andere moment een heerlijke etensgeur. In Madurai, een pelgrimsoord, ruik je trouwens ook heel veel wierook.

We overnachtten in het luxe Madurai Residency. Tijdens de lunch kreeg Hanneke veel aandacht omdat zij zat te schrijven. Nadat Hanneke een foto had genomen van de metalen emmertjes vol voedsel, wilde het voltallig personeel ook op de foto. We aten van roestvrij stalen dienbladen met ditto kleine ronde bakjes met diverse soorten lekkers.

In de middag bezochten we de enorme Sri Meenakshi tempel in dravidian architectuur. Helaas wordt de tempel momenteel gerenoveerd en was daarom geheel afgedekt met matten van bladeren (dat moet een heel werk zijn geweest!). We mochten overal op blote voeten in de tempel, behalve in heilige plaatsen.

Boot - Periyar Lake

Olifant rijden - Kumily

Vandaag stonden we heel vroeg op: om kwart over vijf. Om zes uur kochten we kaartjes voor het Periyar tiger reserve. Om zeven uur vertrokken we, nadat we grote sokken tegen de bloedzuigers aangetrokken hadden, voor een korte trekking (ca. 3 uur) door het soms vaag naar vanille ruikende wildreservaat. We zagen grote herten, eekhoorns en aapjes en natuurlijk heel veel planten, struiken en bomen, waaronder curry- en koffiestruiken en sandelhoutbomen. Grappig waren de mimosa plantjes die bij aanraking inkrimpen. Het was vochtig en modderig en er waren inderdaad veel bloedzuigers. Daar hebben ze hier wat op gevonden: een poeder van een kruid doodt de kleine wormpjes. Daarna hebben we in het stadje laat ontbeten, een Indiaas ontbijt dit keer: uppatham (pannekoeken met ui, tomaat en groene chili). Heerlijk! Daarna zijn we weer teruggegaan naar het wildpark, natuurlijk met een rickshaw (vaak ferrari genoemd …), voor een boottocht van een paar uur. Dat was een heel leuke ervaring. We zagen otters, bisons, wilde zwijnen, een paar herten en veel vogels, waaronder ooievaars en de mooie blauwe kingfisher, helaas geen tijgers, welke overigens volgens de locals soms op straat rondlopen. We hebben veel plezier gehad van de verrekijker die we voor het eerst bij ons hadden. Omdat de dag nog niet om was, hebben we ook nog op een Indiase olifant gereden (wegen tot 5 ton). Een unieke belevenis! Aan het einde van de dag heb ik tenslotte mijn haar laten knippen in het naar cardamom geurende stadje. Veel mensen lopen hier op blote voeten en er zijn veel mannen met een lendendoek (lungi).

Vandaag reisden we weer met een gewone bus na het ontbijt (tosti’s met gebakken ei) naar Kumily (ruim 100km; 4,5 uur). Onderweg zagen we veel rubberbomen en theeplantages. De bus kwam bijna op de eindbestemming in een gigantische verkeersopstopping terecht. We zijn uitgestapt en zijn gaan eten in het restaurant met de langste naam tot nog toe: Sree Krishna Marwari Hwaram Restaurant. Het eten was weer voortreffelijk. We overnachten vlakbij de ingang van het wildpark in de homestay Hill View. Morgen staan we vroeg op om om 6 uur tickets voor het park te kopen. Waarschijnlijk gaan we met een boot varen op het Periyar meer (een kunstmatig meer van 26 km² in 1895 aangelegd door de Engelsen) en een korte, begeleide wandeling doen. We blijven daarna in ieder geval nog een nacht in Kumily. Daarna reizen we waarschijnlijk door naar Madurai in de deelstaat Tamil Nadu.

Groenteverkoper - Kottayam

Vandaag reisden we met een ferry van Fort Cochin naar Ernakulam. Daar aten we een aardige lunch. Ik had een biriyani met hardgekookte eieren en massambi sap (niet zo heel bijzonder). Daarna namen we een rickshaw naar het busstation, waar we een gewone, grommende (waar mogelijk; soms abrupt stoppend) bus namen naar Kottayam (2,5 uur). Als je het verkeer hier ziet, vraag je je trouwens af wat de reductie van CO2 uitstoot in Europa gaat betekenen … We aten in het prima restaurant Anand; Ik manchurian met roti met vada. We overnachten in hotel Ambassador. We zijn langzaam op weg naar het Periyar Wildlife Sanctuary bij Kumily. Dit is 777 km2 groot en o.a. het thuis van bisons, wilde beren, minstens 1000 olifanten en ca. 50 tijgers.